Τετάρτη 29 Ιανουαρίου 2020


Στο αστικό περιβάλλον λάμπει μέσα σε κάποια σπίτια γεμάτα χρώματα, ένας αρχαίος αισθησιασμός. Πίσω από τα μισόκλειστα ρολά ένα αιθέριο σώμα ξεχωρίζει, στηλώνεται επάνω στην κουρτίνα του δωματίου. Έπειτα καρφώνεται στην οροφή και κοιτάζει τα σώματα. Η πάλη για την ένωση θυμίζει την πάλη της γέννησης. Όμως η τέχνη της επίγνωσης κατά την διάρκεια της ένωσης ξεχωρίζει στην ποιότητα και την ένταση του πόνου. Ίσως και να μπορεί κανείς να πει πως την ώρα που αλλάζει κάποιος δέρμα και μπαίνει σε ένα σώμα βιώνει μικρούς διαδοχικούς θανάτους. Μετά την κορύφωση της χαράς εγκαθίσταται λάμψη στα πρόσωπα και μια ευδαιμονία που εμπεριέχει θλίψη. Η θλίψη της αναζήτησης της επανάληψης και της απουσίας. Αυτός που ενστικτωδώς αναζητεί τον αρχαίο αισθησιασμό τον βρίσκει μέσα στο κάθε τι που περιλαμβάνει ζωή. Δίνεται σε αυτήν πρωτόγονα και με ιεροτελεστίες προσωπικές και λιτές. Ο εαυτός δεν υπάρχει δυό φορές ούτε χαρίζεται η ζωή για επανάληψη. Ο κάθε συμβιβασμός που έχει φέρει ο <<πολιτισμός>> των ανθρώπων αφαιρεί την δυνατότητα του ανθρώπου να βρει αυτόν τον αρχαίο αισθησιασμό καθώς του ευνουχίζει την δυνατότητα να έρθει σε επαφή με τοπρωτόγονο ζώο που υπάρχει μέσα του και πίσω από τα ρούχα. υγ. Μικρές σκέψεις που έκανα παρατηρώντας την φωτογραφία του Nobuyoshi Araki

Κυριακή 19 Ιανουαρίου 2020


Κούκλα βιτρίνας Με επινόησες ένα καλοκαίρι μέσα στην κίτρινη μοναξιά σου με στόλισες με ποιήματα και μουσικές, μα πιο πολύ τον εαυτό σου άκουγες και γοητευόσουν καθώς μου έλεγες ότι με αγαπάς, μαζί με μια κούκλα βιτρίνας που βρήκες στα σκουπίδια με έβαλες, να την κοιτάζω, να βγάλεις μια φωτογραφία ασπρόμαυρη, γέμιζα με τα ψέματα σου την αλήθεια μου που ήταν άδεια, ψεύτες κι οι δυό λοιπόν, όμως εγώ ποτέ δεν σε επινόησα, πίστευα πως υπήρχες και κατέληξα με σπασμένο το ένα μου φτερό, μου πήρε καιρό μα γιατρεύτηκα, όλες οι πληγές κάποτε κλείνουν και το μόνο που μένει είναι η οσμή τους στο χώμα.

Παρασκευή 3 Ιανουαρίου 2020


Ο ίλιγγος της ζωής, αυτή η γνώριμη οδύνη που περιγράφει τις ηδονές , τις ήττες, τους αποχωρισμούς , τα φέρετρα και τα λουλούδια που κάποτε ακουμπήσαμε τα μάτια μας με την ευλάβεια ενός άπειρου και ανύποπτου στην ζωή και τον θάνατο. Πάει να πει πως υπήρξαμε αθώοι και γι αυτό ακαταμάχητα γοητευτικοί.

Σχεδόν πάντα, έρχεσαι με τα χέρια στις τσέπες, με αγκαλιάζεις και με φιλάς. Μου ζητάς να χορέψουμε , κι ενώ στροβιλιζόμαστε σου λέω πως για τον καθένα υπάρχει ένα ρέκβιεμ. Μου ζητάς να ξεχάσω τις διαισθήσεις μου. Να ξεχάσω όσα έγιναν πίκρες μέσα μου και βλάστησαν. Τα ρόδια δεν βοήθησαν ποτέ, σου επισημαίνω, ούτε η καλή διάθεση. Ούτε τα πυροτεχνήματα. Έπειτα καθισμένη στα πόδια σου αρχίζουμε να μιλάμε για τον χρόνο, ελαφρά ζαλισμένοι από το κρασί. Όσο περνάει ο χρόνος μαλακώνει τα ίχνη ή τα σβήνει, είπες. Ίσως και να μην αφήνει το πιο δυνατό ίχνος να χαθεί από την μνήμη, σου είπα. Μας κούρασαν οι απώλειες και οι ήττες, καταλήξαμε. Είμαστε ζωντανοί , είπες, κι ότι είναι ζωντανό κινείται. Μόνο με την έννοια των Ρόλλινγκ Στόουνς , σου απάντησα. Άσε με εμένα να ευχηθώ για το νέο έτος, μουρμούρισες απαλά, δεν θέλω να παραβιάσω την απαισιοδοξία σου . Μόνο να αγαπάμε ο ένας τον άλλον, σου είπα, κι ας πέσει η αυλαία κι ας ακουστεί ένα ρέκβιεμ. Πάντα υπάρχει ένας γκρεμός μπροστά μας. Να ακούμε ο ένας τον άλλον. Έσυρες τα χέρια σου στα μαλλιά μου. Κοιταχτήκαμε στα μάτια σαν να ήταν μια αιωνιότητα. Έξω ακούγονταν τα πυροτεχνήματα για τον ερχομό του 2020. Γελάσαμε σαν μικρά παιδιά. Αγαπάμε τις ουτοπίες , μια ουτοπία δεν είναι εξάλλου ο άνθρωπος;