Mπήκε μαζί της στο τρένο, κάθισε δίπλα της ευλογώντας την τύχη του, που η θέση ήταν άδεια. Μύρισε το άρωμα της και συγκέντρωσε την ακοή του στην ανάσα της. Άκουγε καθαρά την αναπνοή της να βγαίνει σαν ψίθυρος ενός πουλιού. Στο μεταξύ ,μαζί με το ανατολίτικο άρωμα της σε κάθε απότομη κίνηση του τρένου ,απολάμβανε το ανεπαίσθητο άγγιγμα του κορμιού της. Οι αστράγαλοι της ήταν δεμένοι μεταξύ τους σταυρωτά και τα μακριά κόκκινα μαλλιά της πότε πότε τον χάιδευαν στο πρόσωπο. Ήταν ολόκληρη μια χίμαιρα, κάθε τι δικό της,ανέδυε κάτι ανεπιτήδευτα περίπλοκο και αέρινο. Μια σαγήνη τον υπέταξε ξαφνικά στο άρμα της και δεν μπόρεσε να κρατήσει άλλο τον εαυτό του, της μίλησε κάνοντας την να γυρίσει τα υπέροχα τεράστια μελιά μάτια της καταπάνω του σαν ριπές ενός καυτού αέρα, κάπως έκπληκτη αλλά γλυκιά. <<Είστε αφάνταστα γοητευτική, θα μπορούσα να περπατήσω μαζί σας ως εκεί που θα πάτε; Θα σας μιλάω, θα σας περιγράφω τα αισθήματα που μου γέννησε η όψη σας>>.. <<Με αυτόν τον τρόπο προσεγγίζετε τις γυναίκες πάντα; Ξέρω, ακούγομαι κοινότοπη αλλά δεν μπορεί να ισχύει αυτός ο τρόπος μόνο για εμένα>>. <<Αν σας βεβαίωνα πως ισχύει μόνο για εσάς θα με πιστεύατε>>; της είπε και χαμογέλασε. <<Δεν ξέρω γιατί, αλλά θα σας πίστευα>>. <<Αυτό είναι θαυμάσιο, σας παρακαλώ, να τολμήσω να σας προτείνω να πιούμε ένα ποτό μαζί; Είναι οκτώ η ώρα και το μπαράκι που ξέρω ανοίγει τώρα, εκεί θα απολαύσουμε καθαρό ποτό και θα πούμε τι μουσική προτιμούμε στον ιδιοκτήτη>>. Την κοιτούσε και η καρδιά του κόντευε να σπάσει περιμένοντας την απάντηση της.. <<Πάμε, γιατί όχι; Μοιάζει σαν να μην κατοικείτε σε αυτόν τον κόσμο, έχετε μια ευγένεια που δείχνει φυσική κι αυτόφωτη, επιπλέον θα χαρώ να σας ακούω να μιλάτε και να ακούμε ότι επιθυμεί η καρδιά μας σαν μουσική παρέα>>, έτσι του είπε και σηκώθηκε μαζί του. Τον παρατήρησε προσεκτικά. Ένα μικρό σημάδι στο μάγουλο και γκρίζοι κρόταφοι του έδιναν μια ιδιαίτερη αρσενική γοητεία, σκέφτηκε πως καιρό είχε να δει έναν άντρα που αποπνέει τόσο αρσενική παρουσία. Τα μάτια του ήταν σαν μαύρα αμύγδαλα, πικρές γραμμές χάιδευαν την κόρη των ματιών του, πικρές και γλυκές ενστάσεις στα ζητήματα της ζωής και του έρωτα, κατέληξε κοιτώντας τον. Μόλις κατέβηκαν από το τραίνο της έπιασε το χέρι και ανέβηκαν σε μια γέφυρα που από κάτω της έτρεχαν τα αυτοκίνητα κάνοντας θόρυβο και σπάζοντας την δικιά τους μυσταγωγία. <<Πως σε λένε>>; Τον ρώτησε κι ένοιωσε πολύ βαθιά της το άγγιγμα του χεριού του. Η αφή του ήταν σαν μικρά βάσανα.. <<Μάρτιο , με λένε, Μάρτιο>> της απάντησε και την έσφιξε επάνω του.. Τότε ο χρόνος σταμάτησε , οι περαστικοί έμειναν ακίνητοι, μια εικόνα που πάγωσε στον χρόνο.. Μόνο οι δυο τους κινούνταν, μυστικά, αέρινα και τελετουργικά... -Μάρτιος

Στον κήπο μου με τις κερασιές, οι πεταλούδες υποφέρουν από ίλιγγο, αρνούνται να πετάξουν και στέκονται επάνω στα μαλλιά μιας γκέισας, την βλέπω να έρχεται στο μέρος μου και να φωνάζει, καθώς οι πεταλούδες πια μπαίνουν στο στόμα της, καθώς φράζουν τον λάρυγγα, άλλες πάλι ανακατεύουν τα σωθικά της, καθώς ανοίγει στο στόμα της μπαινοβγαίνουν οι πεταλούδες σαν πολύβουη μάζα από χρώμα, τότε είδα την γκέισα να κρατά τον λαιμό της και από τα μάτια της να βγαίνουν πεταλούδες, τότε ακριβώς, θυμήθηκα πως έναν αιώνα πριν ερωτεύτηκα τρελά έναν Ιάπωνα που έκανε μπροστά μου χαρακίρι, κι εκεί που έπεσε το αίμα του άνθισαν ζουμπούλια, εκεί την έσυρα την γκέισα και την έβαλα επάνω του, εκεί στάθηκα λίγο κι εγώ , ένιωσα λίγο πένθιμα για τον χαμό τους, μα ύστερα θυμήθηκα τις πεταλούδες, τις άφησα να μπουν μέσα μου, κι αμέσως πέταξα μαζί τους πάνω από την γκρίζα πόλη, ήταν μια πτήση απίστευτης ηδονής κι ελαφρότητας, τις νύχτες πιο πολύ πετώ, τις μέρες μου, κοιτάζω τον χρόνο να γίνεται συντρίμμια έξω από το θολό μου τζάμι, κι ο καθρέφτης μου κόλλησε στην εποχή που ζούσα παθιασμένα με τον Ιάπωνα, από όλους τους εραστές μου, αυτός ήταν ,ο πιο γενναίος, σχεδόν τότε αποσύρθηκα στον κήπο με τις κερασιές.. Σχεδόν τότε αγάπησα τον ίλιγγο, σχεδόν τότε παρουσιάστηκαν οι πεταλούδες επάνω στα ζουμπούλια.. -Ο ίλιγγος της πεταλούδας

Χίλια σαγόνια μασάνε με θόρυβο, η τροφή τους κατεβαίνει στο στομάχι όπως το νερό στις σωλήνες της αποχέτευσης, παρακολουθούν κάποιοι με αγωνία το ανιαρό παιχνίδι της τοξικότητας τους στην κακία και στην μικροπρέπεια. Κάθε μικροπρεπή που βρίσκαμε με την Μάρθα έξω από το δημοτικό σχολείο θέλαμε να του βγάλουμε την γλώσσα, ξέρεις καλά ,πως τα μικρά παιδιά αναγνωρίζουν όλες τις ανθρώπινες ιδιότητες. Κάθε κακία, με τους φίλους της παιδικής ηλικίας, την εξορίζαμε μακριά. Όχι, δεν επιτρέπαμε στο αγαπημένο μας παιχνίδι της μίμησης να μιμηθούμε ότι καταδικάζαμε, θα ήταν σαν να μολύναμε τους εαυτούς μας... Αν δούμε τα γεγονότα τώρα, θα ενταφιάσουμε πολλούς από αυτούς, καθώς θα τους δούμε να διδάσκουν στα Πανεπιστήμια με τον ίδιο τρόπο που σιχαίνονταν οι ίδιοι και καταδίκαζαν τους δικούς τους καθηγητές. Αν δούμε τα γεγονότα τώρα, πολλοί από αυτούς γράφουν ή μιλούν στα Μ.Μ.Ε., πράγμα διόλου ασήμαντο και διόλου σίγουρο για την πνευματική τους ανεξαρτησία και καθαρότητα .Πολλοί, ολότελα ασήμαντοι στην προσφορά της γραφής κάνουν κριτική για βιβλία σε μια βρομερή στήλη, το ίδιο κάνουν και κάποιοι που τον κινηματογράφο τον έχουν σαν επάγγελμα, είναι πλήρως αποστασιοποιημένοι από τον κόπο και την τέχνη του κινηματογράφου κι όμως γράφουν κριτικές για ταινίες βάζοντας αστέρια και επισημάνσεις.. Όλα έναντι ενός αντίτιμου... Fuck off.. Αυτοί δεν χρειάστηκαν ποτέ μια τσιγγάνα να τους πει την μοίρα τους, την μοίρα τους την καθόριζαν τα χαμόγελα κι οι συμβιβασμοί κάτω από το τραπέζι. Χίλια σαγόνια μασάνε με θόρυβο, η τροφή τους κατεβαίνει στο στομάχι όπως το νερό στις σωλήνες της αποχέτευσης... Οι περισσσότεροι από αυτούς , ακόμη κι αυτοί που συγγραφούν χρόνια, είναι μεγάλοι φαλλοκράτες, ψυχάκηδες, αντιερωτικοί και απίστευτα εκδικητικοί σε όποια ελαφίνα δεν τους <<κάτσει>>, μοιάζουν σαν φτηνά αντίγραφα κάποιων στελεχών σε πολυεθνικές εταιρείες.. Για πότε ανέβαζαν εύκολη και σκύλα μια γυναίκα με αντιστάσεις ήταν απίστευτο.. Το ίδιο φυσικά θα σου πω και για το αντίθετο, γυναίκες που θέλουν να πηδήξουν οπωσδήποτε έναν ελαφίνο, μόνο που αυτό συμβαίνει πιο πολύ στις μέρες μας λόγω του κακώς αναγνωσμένου φεμινισμού.. Κι είναι και τα ψώνια που τα ανεβάζουν κάποιοι και κάποιες που διαθέτουν μια ολότελα χαμηλή αυτοπεποίθηση, σε ένα εκδοτικό τραπέζι και μιλούν επί παντός επιστητού ..Πληρώνουν αδρά τις φιλοδοξίες τους.. Καημένοι και καημένες... Τα καημένα , τα χαμένα κορμιά στην μετάφραση... Δεν σου μίλησα για τους πολιτικούς, απλά περιμένω, σήμερα κα΄ποιος άνθρωπος πέθανε στις φυλακές Δομοκού, λόγω έλλειψης γιατρού... ..ποιός θα μιλήσει γι αυτό αλήθεια; Μακάρι να ξεβρόμιζε ο τόπος από αυτούς που σου ανέφερα πιο πάνω.. Αλλιώς; Fuck off.. Καληνύχτα Τζον Μποι, καληνύχτα Σου Έλεν, αυτός ο κόσμος Κεμάλ και να αναπτυχθεί η οικονομία του θα είναι το ίδιο απεχθής.. Θα είναι σκατά και ναι, δεν θα αλλάξει ποτέ... -Fuck off-

. Oι συναισθηματικές μας υποθέσεις αφορούν και την αισθητική μας αγωγή, σκέφτηκε η γυναίκα που της άρεσε να φοράει μαύρα, λευκά και κόκκινα ρούχα, δεν μπορείς να διασχίσεις την επιδερμίδα ενός άντρα που συμπεριφέρεται σαν κόκορας, ούτε σαν ιπποπόταμος, πολλά είναι τα ζητήματα της αισθητικής αγωγής, και περιζήτητα, όμως στα αζήτητα θα μπω, εκουσίως, αν τίποτε από τις αισθητικές απολαύσεις μου δεν συμπίπτουν με αισθηματικά ζητήματα. Αυτά σκέφτηκε και κοίταξε έναν άντρα που έμοιαζε με σκύλο. Τελικά εμείς μιμούμαστε τα ζωα ή εμείς αυτά αφού τα αιχμαλωτίσαμε και τα ημερέψαμε, σκέφτηκε και κοίταξε μια γυναίκα που έμοιαζε σαν κατσαρίδα.. (Δευτέρα των νεύρων

Γελάω, ξανά γελάω, θα μου πεις, γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος..το γνωρίζουμε αυτό, όπως και άλλα. Πως δεν ζήσαμε τον Διαφωτισμό, πως είμαστε τεμπέληδες, ηλίθιοι, ΄το μόνο που έμεινε από εμας, ήταν τα μπουζουκομάγαζα, και άλλα ευανάγνωστα ψυχογραφήματα από τους Ευρωπαίους, από την ειρηνική Γερμανία που η τόσο σωστά οργανωμένη κοινωνία της οδηγεί τους πολύ υγιείς συναισθηματικά κατοίκους της να έχουν οίκους ανοχής με ζωα για πολιτισμένους κτηνοβάτες, από την Ευρώπη που έγινε αριθμοί και η έπαρση της την οδηγεί σε μια ομαδική αυτοκτονία. Δεν θα μιλήσω για την μητέρα που αόρατα οδηγεί τους λαούς στους εμφύλιους και ο κάθε της αρχηγός είναι επιλογή των εταιρειών, ξέρουμε πως οι μαφιόζοι τώρα είναι οι πολυεθνικές, κάποτε ήταν άλλοι, αυτοί είναι, αυτοί με τις γραβάτες και τα πανάκριβα κουστούμια, και την ζωή την πέρναγαν μέσα στην κόκα για να αντέξουν στο τρέξιμο της διαφθοράς και των οργίων ..Οι τράπεζες και οι πολυεθνικές... Δεν ξέρω πόσο θα αντέξουμε, και αν, ξέρω μόνο πως φάνηκε στα πρόσωπα των ανθρώπων ξανά το φως της αξιοπρέπειας και της ελπίδας. Όλα εκείνα τα κτήνη με τις πανάκριβες λιμουζίνες και τις λίστες της ντροπής, μας είχαν ξεπεράσει στην αλληλουχία των γεγονότων. Όλα εκείνα τα απάνθρωπα κτήνη έκαναν επικύψεις, υποκλίσεις, όλοι αυτοί οι σωτήρες της χώρας, μας είχαν καταντήσει, να τρώμε τον θάνατο με το κουτάλι, στους δρόμους, στις αυτοκτονίες, στα νεαρά άτομα που έφυγαν μακριά για να ξεφύγουν από την κατάθλιψη της ανεργίας. Και από μήνα σε μήνα ανεβαίναμε και πετούσαμε και από μήνα σε μένα χρειαζόμασταν κι άλλο πακέτο σωτηρίας για να μην καταρρεύσουμε,λες και δεν καταρρέαμε κάθε ημέρα. Νιώθω πως ήρθε η ώρα των αλλαγών , αν όχι σε όλον τον πλανήτη, αλλά ναι, κάτι αλλάζει και χαίρομαι που ήρθε από εδώ.. Η Ευρώπη οφείλει να καταλάβει πως τα μέλη της δεν είναι ένα νούμερο που δεν βγαίνει, ένα πρόγραμμα που δεν έχει ξαναεφαρμοστεί πουθενά με τέτοιους ρυθμούς, επεμβαίνοντας στα πολιτικά ζητήματα, επεμβαίνοντας στο ως πότε θα ζήσουμε ή θα μας πεθάνουν. Ποιος από όλους μας θυμάται τον φαρμακοποιό που συμβολικά διάλεξε να αυτοκτονήσει απέναντι από την Βουλή; Κανένας.. Δεν μιλάω με συναίσθημα, μιλώ με λογική και παρατήρηση, μέσα σε αυτά χωρά , ναι χωράει ο τρόπος που θα πεθάνω στην τελική να είναι ο δικός μου τρόπος, δεν θα μου πουν αυτοί πως θα πεθάνω. Και ναι, ξέραμε από τους ποιητές την δύναμη του ναι και του όχι. Κανονικά κάθε ημέρα θα πρεπε να είμαστε στο Σύνταγμα κι όχι μόνο τον Φεβρουάριο. Τώρα να καταλάβουμε πως είμαστε αδέλφια κι όχι σύντροφοι.. Να δείξουμε με την παρουσία μας ,την ζωντανή ελπίδα πως πρέπει να αλλάξουν τα πράγματα, να δουν κι αυτοί που έχουν ήδη δεχτεί τις πρώτες μπουνιές πως πιστεύουμε πως πρέπει να αλλάξουν τα πράγματα και με την ζωντάνια της ανάσας μας δίπλα τους. Δεν υπάρχει χώρος για στρατόπεδα, εξάλλου αυτό γίνεται πάντα, αυτό το διαίρει και βασίλευε..αυτό που έζησα κάποτε εργαζόμενη σε μια πολυεθνική και συνειδητοποίησα πως ο <<βασιλιάς>> τρέφεται με αίμα, γι αυτό και παραιτήθηκα γιατί δεν μπορούσα να μετατραπώ σε βαμπίρ.. Δεν υπάρχει χώρος για διεφθαρμένους προιστάμενους στο Δημόσιο που κλέβουν ασύστολα κράτος, πολίτη και υπηρεσία.. ΄Γι αυτό παραιτήθηκα από το Δημόσιο, σε τομέα υγείας, όταν συνειδητοποίησα πως ο ιπποπόταμος που ηγείτο του συγκεκριμένου τμήματος, καθισμένος αναπαυτικά στους καναπέδες και των δυο μεγάλων κομμάτων, έκλεβε εκατομμύρια από κρατικές προμήθειες.. Για αυτό αγαπητέ Πάγκαλε δεν τα φάγαμε μαζί.. Για αυτό έχω την συνείδηση μου ήσυχη.. Δεν ξέρω τι θα γίνει παρακάτω, σίγουρα θα ακολουθήσουν μαφιόζικα χτυπήματα, ίσως και να διαλέξουν οι σύγχρονοι συνεχιστές του <<Διαφωτισμού>> , αυτοί οι οικονομικοί δολοφόνοι τον άγριο θάνατο μας. Αλλά πριν άκουσαν επιτέλους ένα όχι.. Ένα όχι. Ας διαλέξουμε εμείς τον τρόπο που θα ζήσουμε, όχι οι άλλοι.. Και να αρχίσουμε να αλλάζουμε τα πράγματα , να χτίσουμε από την αρχή. Δείτε πως τα ΜΜΕ δεν είναι τίποτε άλλο παρά όργανα του συστήματος, έχουν έναν προιστάμενο αρχηγό που κατευθύνει με τις γραμμές του. Σκοτώστε συμβολικά τους χαφιέδες , τους αιώνιους δοσίλογους και τους εμφύλιους συνεχιστές.. Αρχίζοντας από την αρχή. Από το σπίτι, από την εργασία, από την πόλη, από τα έργα αλληλεγγύης, από τον εθελοντισμό, από τους ελεύθερους διανοούμενους και τους ποιητές. Τώρα η τέχνη και ο πολιτισμός είναι περισσότερο από ποτέ η πνευματική μας τροφή.. Γελάω, μπορώ και γελάω, Νιώθω κάτι πιο ανάλαφρο κι ελπίζω στις καλύτερες ημέρες, και να θυμάσαι , δεν υπήρξα ποτέ <<σύντροφος>>, υπήρξα και θα υπάρξω όσα χρόνια ζήσω, σαν φίλη και σαν κάποια που θέλει να θαυμάζει, έργα, ανθρώπους, κοινωνίες και ζωή.. Και έχω γνωρίσει αριστερούς πιο δεξιούς από τους δεξιούς, και δεξιούς πιο αριστερούς από τους αριστερούς... Ελπίζω στο μέλλον το μακρινό να υπάρξει ο αναρχισμός πέραν των ιδεών, των θεωρητικών και των συγγραμάτων. .Ελπίζω σε μια καλύτερη ζωή.. -Σκέψεις και συναισθήματα της επόμενης ημέρας-.

Ήταν μια κρύα νύχτα όταν ήρθα και σε βρήκα στο ανήλιαγο σπίτι σου, ήσουν ξυπόλητος και είχες μια έκφραση από παιδί και πληγωμένο λουλούδι σε μπαλκόνι. Κράτησα το πρόσωπο σου στα χέρια μου ενώ δεκάδες μετεωρίτες έπεφταν ταυτόχρονα στην έρημο, ενώ ταυτόχρονα χιλιάδες παιδιά πέθαιναν από πείνα, ενώ δεκάδες συμβόλαια έγραφαν μελλοντικούς θανάτους, κι εγώ σου φυσούσα ζωή στο στόμα για να μην φύγεις. Αλλά εσύ δεν άντεχες να ζεις κι έφυγες, ποτέ δεν έμαθα που ΄΄ηταν ο τάφος σου, όχι δεν ήθελα να σου αφήσω δάκρυα στο λευκό μάρμαρο, δυό λόγια ήθελα να πω κι ένα μπουκέτο γιατσέντα να σου αφήσω να μυρίζεις τις νύχτες. Συνέχεια πέφτουμε, συνέχεια αναζητούμε ουτοπίες, οι δρόμοι ανοίγουν με φτερά ,ξέρω, αλλά τα φτερά ως φαίνεται τα έχει κρατήσει εκείνο το κορίτσι που ήταν ανέμελο και ζόρικο, πολλές φορές μου τα δίνει αλλά ξέρω πως είναι δανεικά. Περιπλανιέμαι αιώνες, η ψυχή μου σαφώς ξέρει πολλά γεγονότα αλλά κάνει πως περιμένει, θέλω να πω πως παριστάνει ότι δεν ξέρει για να κρατήσει τα στίγματα της έκπληξης.. Αλλά τα περισσότερα είναι γνωστά, τα έκανα αφορισμούς αν και δεν τους συμπαθώ για να τα έχω γραμμένα σαν ντοκουμέντα στους απογόνους και τους φίλους μου. Ήταν μια κρύα νύχτα όταν έμαθα τον θάνατο σου, χιλιάδες κόκκινα πουλιά μπήκαν στο δωμάτιο και φώναξαν το όνομα σου, το είπα κι εγώ, φώναξα με την δύναμη που έχω πάρει από τις ήττες μου. Χάνω συνεχώς και το ξέρεις, χάνω και κερδίζω κάτι από τον κόπο μου. Γιατί δεν χάνω από επιπολαιότητες και κενές ψυχικές μεταμέλειες, ούτε από υπερβολικό ζήλο, χάνω από την υπερβολική μου δραστηριότητα με τα <<φυσικά>>, τα φυσικά που κάποιοι ανίδεοι τα βάπτισαν μεταφυσικά. Χάνω γιατί πάντα βρίσκω κάτι να με κάνει να πιστέψω σε αυτό που πάει αντίθετα από το ρεύμα, μου αρέσει βλέπεις να μπαίνω μέσα στο πλήθος και να προχωρώ αντίθετα... Είναι μια κρύα νύχτα τώρα που σου γράφω, σε δόξασα γιατί σε αγάπησα και σε δοξάζω γιατί σε αγαπάω. Στο λιμάνι του πόθου ένα ζευγάρι κάνει κουπί και διασχίζει την θάλασσα με μια κόκκινη βάρκα. Εκεί βλέπω ξανά το κόκκινο κορίτσι, ενώ ταυτόχρονα χιλιάδες παιδιά πεθαίνουν από πείνα, ενώ χιλιάδες εραστές ταυτόχρονα,σκοτώνουν τον έρωτα. Αν βρεις ξανά τα φτερά μου φόρεσε τα, ίσως σε βοηθήσουν να έρθεις να με βρεις, να σου κρατήσω το πρόσωπο στα χέρια ενώ ταυτόχρονα χιλιάδες αστέρια θα πέφτουν στις πλάτες μας. Ή , θα ξαναέρθει η πιο καταζητούμενη και επικηρυγμένη γυναίκα στον πλανήτη, η αγάπη, ενώ ταυτόχρονα δεν θα συμβαίνει τίποτε ... -Οι αναζητητές

Γεννήθηκα μέσα σε ένα θέατρο, πίσω από τις βαριές κόκκινες κουρτίνες. Από εκεί μεγαλώνοντας,παρατηρώντας τους ανθρώπους ,κατέταξα σε γραφήματα με παράλληλες και ευθείες και άλλες γραμμές,τους θεατές και τους ηθοποιούς. Ανέκαθεν μπορείς να πεις πως με κατείχε η μανία σε αυτά τα γραφήματα να σημειώνω τις μανίες των ανθρώπων. Απέφευγα τους μανιακούς αλλά δεν με απέφευγαν αυτοί, με έβρισκαν ανά χ χρόνια και μου έριχναν στην λευκή σελίδα όλες τις μανίες τους. Αναρωτήθηκα ,αν αυτό το πράγμα, περιείχε τον ίλιγγο που λάτρεψα από τα μικρά μου χρόνια παρατηρώντας τους γονείς μου να παίζουν, αναρωτήθηκα πόση αλήθεια μπορούσα να διαπιστώσω σε αυτό το ατέλειωτο πίσω μπρος των ατελών ιδεών τους. .Και πόσο σουρεαλισμό σε αυτήν την φτωχή τους πραγματικότητα.. Πολλοί από αυτούς με έβλαψαν, θα μπορούσα να σου πω ατέλειωτες ιστορίες περί τούτου. Τελικά, μου έμεινε, πως αυτό το ατέλειωτο πίσω μπρος τους, κατέληγε στο μάτι του Πολύφημου. Εκατοντάδες Πολύφημοι γυρνούσαν γύρω μου κι ατέλειωτοι συμπλεγματίες, εννοώ επαγγελματίες συμπλεγματικοί τύποι.. Μάζευα τα αποκαίδια τους όταν τους έκαιγα με τον νου μου και τους έριχνα στην θάλασσα. Ύστερα τράβαγα πάλι για το θέατρο. Και καθώς κοιτούσα μια γυμνή πλάτη, ένα αντρικό πηγούνι, ένα λευκό πουκάμισο, δυο γάμπες σταυρωμένες με κάλτσες από μετάξι, που το ευαίσθητο αυτί μου έπιανε το ελαφρό τους τρίξιμο, ένοιωθα πάντα μια ηδονή, και καθώς άκουγα τις λέξεις κεντημένες σε διαλόγους ή μονολόγους καρφωμένες στο στόμα ενός ηθοποιού ένοιωθα φως. Και ατέλειωτες ηδονές φώτιζαν όλο μου το υπογάστριο και χύνονταν στα μαλακά μου σπλάχνα καταλαμβάνοντας μέρος της καρδιάς μου. Καθώς μεγάλωσα άρχισα εγώ να γράφω τις λέξεις που οι ηθοποιοί θα έλεγαν φορώντας τους μια περσόνα που είχα σκεφτεί με επιμονή, νύχτες και μέρες ατέλειωτες.. Και καθώς οι θεατές άρχισαν να αποθεώνουν τα έργα μου κι οι εφημερίδες έγραφαν κριτικές υψηλές ,και υμνούσαν το ταλέντο μου, άρχισε σιγά σιγά να καταλαμβάνει μέσα μου όγκο μεγάλο, η φιλοδοξία κι η ματαιοδοξία.. Και ζούσα μόνο για τους θεατές και τις κριτικές ..Κι ήθελα κι άλλο, κι άλλο, κι άρχισα να τσακώνομαι με όποιον διαφωνούσε μαζί μου άγρια.. Έγινα κι εγώ μανιακός και Πολύφημος. Και άλλαξα. Δεν ένοιωθα τις ηδονές σε πληρότητα. .Ένοιωθα μονάχα ένα κενό. Κι όλους τους φίλους μου τους εγκατέλειψα καθώς δεν με βόλευε η άγρια κριτική τους.. Κι είχα ένα ατέλειωτο κενό.. Πέρασαν χρόνια που έζησα με ηρεμιστικά και αλκοόλ ,και κατέφυγα σε ένα ερημονήσι ψάχνοντας τον εαυτό μου, εκεί ακριβώς ανακάλυψα πως εγώ σαν παιδί που γεννήθηκε από έρωτα πίσω από τις κουρτίνες του θεάτρου, εγώ δεν μπορούσα να ζήσω τον έρωτα γιατί τον φοβόμουν, τον αντικατέστησα με την φευγαλέα φλόγα της δόξας και την εφήμερη δόση του θαυμασμού.... Τα σταμάτησα όλα, έκαψα τις φιλοδοξίες κι άρχισα να ψάχνω τις αλήθειες μου που κρύβονταν στο πάτωμα ή στο ταβάνι.. Έφτιαξα ένα μικρό θέατρο εκεί , στο νησί το μικρό. Και παραστάσεις έκανα με αρχάριους ηθοποιούς.. Κι ένοιωσα ξανά τις ηδονές. Κι έγινα ξανά αυτός που τρεφόταν κι έτρεφε τον έρωτα. Μου συνέβη τότε να καταλάβω, πως το μόνο που ζητούσα στην ζωή ήταν να ζω σαν μαγεμένος περιπλανητής... Και τέλειωσα για πάντα με την μανία. Κι όποιον ανακάλυπτα κοντά μου να τρέφει τέτοιες μανίες τον απομάκρυνα με τον τρόπο μου. Ακόμη κι αν συνέβαινε να τον ή να την έχω αγαπήσει... -Ο μαγεμένος περιπλανητής

Μια λύπη, στράγγιξε νερό στα βλέφαρα μου, δεν έκανα προσπάθειες να το διώξω, έβαλα τα χέρια στις τσέπες του μαύρου μου παλτού και τράβηξα για την πλατεία. Οι υπερβολικές φιλοδοξίες των ανθρώπων είναι δείγμα της υποκρισίας τους, σκέφτηκα, κοίταξα τον ουρανό , ήταν έτοιμος να ρίξει τα γκρίζα του σύννεφα επάνω μου, έρχονταν τόσο κοντά μου που άρχισα να αναπνέω από μέσα τους. Μάλλον θα μοιάζω με μαύρο σύννεφο, σκέφτηκα και κοίταξα ένα περιστέρι που έπινε νερό από ένα συντριβάνι. ..............Ένας αδέσποτος σκύλος ήρθε δίπλα μου, με κάρφωσε στα μάτια, και είδα στα δικά του. την ίδια λύπη. <<Σε διώξανε από κάποιο σπίτι φιλαράκο>>; τον ρώτησα αυθόρμητα, κι αυτός κούνησε την ουρά του κι ήρθε και μου έγλειψε το χέρι που έτεινα προς το κεφάλι του. Περπατήσαμε μαζί χιλιόμετρα, διασχίσαμε την ασφαλτένια πόλη με ραθυμία και μια μπλε διάθεση. ...........Από όλα με ενοχλεί η αχαριστία, άρχισα να του λέω καθώς καθίσαμε στο παγκάκι. Κοντά σε αυτήν και το ψέμα. Γιατί εδώ που τα λέμε χρειάζεσαι χιλιάδες ψέματα για να γίνεις αχάριστος, ποτίζεις το δέρμα σου με αυτά. Και η φιλοδοξία επίσης ταίζει το τέρας της αχαριστίας. Και το να είσαι σήμερα αχάριστος σημαίνει πως είσαι και ηλίθιος, γιατί η καλοσύνη είναι τόσο σπάνια πια που όταν την βρίσκεις την φυλάς στο στήθος σου σαν παιδικό φυλαχτό. Γι αυτό πρώτη λιθοβολώ την αχαριστία, γιατί περιέχει από μόνη της τόσες ασχήμιες. Ο σκύλος καθόταν βουβός σαν να με καταλάβαινε. ........Για να τελειώνουμε, οι αλήτες, οι ποιητές που γράφουν με αίμα και σλπάχνα, οι εξόριστοι του κόσμου από θέση, αυτοί είναι οι φίλοι μου, κι οι τρελοί που επιμένουν να κολυμπούν αντίθετα από το ρεύμα. Με τους αχάριστους τελείωσα, καμμιά συγχώρεση γι αυτούς. Ας συγχωρήσουν αυτοί μια μέρα τον εαυτό τους.. Γιατί οι πράξεις μας γυρνούν σαν αντίγραφα επάνω μας.. .......Κοίταξα τα σύννεφα, ο σκύλος σηκώθηκε και μου έφερε μια πέτρα. Άρχισα να του την πετάω κι αυτός μου την έφερνε συνέχεια στα χέρια για να παίξουμε. Με τύλιξε μια γλυκιά ευδαιμονία, σαν κάποιος να μου ρούφηξε από μέσα μου ψόφιο αίμα. Ο άνθρωπος είναι το πιο αχάριστο πλάσμα της φύσης, σκέφτηκα ξανά. Μα μετά πέταξα ξανά μακριά την πέτρα. Κι έπαψα να σκέφτομαι, άρχισα να αισθάνομαι. Γλυκά και κόκκινα, από μπλε έγινα κόκκινο και πορτοκαλί.. -Το τέρας της αχαριστίας

Εγώ είμαι η Έλλη, μια φτυσιά στον χάρτη της οικουμένης, κρατώ στο στόμα μου την άβυσσο, έχω μανταλωμένες πληγές από την στιγμή που γεννήθηκα. Από μικρή βιάστηκα και πολιορκήθηκα από επίδοξους εραστές, άλλος ήθελε τα βυζιά μου, άλλος το φύλο μου , άλλος την θέληση μου για υποδούλωση. //////// Δεν θέλησα ποτε να γίνω σκλάβα και πόρνη στα παζάρια της Ευρώπης, μα τα παιδιά μου όλα σαν αφρόντιστα στα ζητήματα της λογικής , ευτελή στα ηθικά ζητήματα,και μισότρελα μπροστά στην πολυθρόνα, έστω την δανεική ,της βασιλείας τους. Έτσι σαν καταραμένη θα λεγες από την ώρα της γέννας μου τις νύχτες με ξεπούλησαν τα ίδια τα παιδιά μου. Σε εραστές που με βίασαν, και έφαγαν την καρδιά μου σαν κτήνη, στις αίθουσες των παλατιών τους. Μου πήραν τα υπάρχοντα , έκαψαν την γη μου που κατοικούσε στην θάλασσα, καμουφλαρισμένοι λύκοι σε άρχοντες με σπουδές σε γη που ο ήλιος σπάνια την έβλεπε.. /////// Εγώ είμαι η Έλλη, είμαι τραγικό πρόσωπο, γιατί πάντα επάνω στην φτυσιά της μικρής μου ύπαρξης ,έκαναν πολεμικά σχέδια και πειράματα σε ανθρώπους που δεν είχαν ψωμί εξαιτίας αυτών που το είχαν χορτάσει. Αυτά ήταν τα παιδιά μου, που δεν είχαν φιλοδοξίες να ακουστεί το όνομα τους στις αυλές των παλατιών της παλιάς Ευρώπης, στις αποικίες της γης από ευγενείς κανίβαλους που έγλειφαν τις νύχτες το αίμα που έτρεχε από την άκρη των χειλιών τους. ////// Εγώ που γεννήθηκα μέσα στην θάλασσα και κάτω από τον ήλιο ατύχησα να δω τα παιδιά μου τα μισά να γίνονται μαινάδες και να χρησιμοποιούν λέξεις με κάλλος αρχαίο για να ξεγελάσουν τα άλλα παιδιά μου που ήταν σαν πρόβατα, και πιστά τους άκουγαν και τους ακολουθούσαν. ////// Είμαι η Έλλη, το σπίτι μου είναι επάνω στον λόφο ,και έχει τεράστιες κολώνες, λευκές, που φτάνουν στον ουράνιο θόλο, εκεί με μαστίγωσαν εκατό φορές αφού μου άρπαξαν τα πολύτιμα αγάλματα που κοσμούσαν το σπίτι μου φτιαγμένα από τεχνίτες με καρδιά αηδονιών και τα πούλησαν σε ληστές που έφτιαχναν τους νόμους κατά την θέληση και την διαταγή τους. //////// Τα παιδιά μου που ήταν γιοι του ήλιου, τα μισά δολοφονήθηκαν από τα αδέλφια τους , όποιος την μητέρα του βαθιά υπερασπίστηκε και την ελευθερία της χάθηκαν κάτω από το σπαθί , το όπλο, το μαχαίρι το αδελφικό. ///// Ω, καταραμένη εγώ, χειρότερα από τους καταραμένους, να βλέπω τα παιδιά μου να αλληλοσκοτώνονται κάτω από τον ήλιο που έκαιγε, να βλέπω Απρίληδες ματωμένους και τους θύτες να παριστάνουν τα θύματα. Να βλέπω το αίμα του βουνού να πέφτει στην θάλασσα και να γίνεται κόκκινη. ////// Και στις σύγχρονες εποχές, πόρνη να με καταντούν τα ίδια τα τέκνα μου,, να γελώ κρατώντας το χέρι αυτού που με σκότωσε , με λεηλάτησε, μου πήρε γη και την μοίρασε σε αλλήλους και ίδιων συμφερόντων μαχητές, να βάζουν υπογραφή επάνω στο πτώμα μου, μα ξέρω να δαγκώνω την ουρά μου και να ξαναγγενιέμαι, γιατί γυναίκα -ψάρι είμαι , και μπόρεσα να επιβιώσω αιώνες ατέλειωτους. Με πούλησαν για μια καρέκλα με θέα στις χώρες που ο ηλιος κοιμάται τις περισσότερες ώρες της ημέρας, μα εμείς κάτω από τόσο φως , σαν να ζούμε νύχτα αισθανόμαστε, εγώ η πόρνη και σκλάβα των παιδιών μου πια, εγώ που έγινα ζητιάνα. ........ Εγώ είμαι η Έλλη, κάθε φορά ,που ανεβαίνω στον λόφο με τις κολώνες του σπιτιού μου να με κοιτούν σαν πιστά σκυλιά , εκεί θρηνώ την κατάντια μου, εκεί ουρλιάζω, καλύτερα να με σκοτώνατε, καλύτερα να τρώγατε ξανά την καρδιά μου, μα τώρα σε ζωντανή μετάδοση με όλον τον κόσμο, για να δει πόσο κακό κάνουν οι αλόγιστοι, οι χορτασμένοι ψωμί και κέρματα, μα πως να δείξω τα παιδιά μου που ζουν σε εμφύλια στρατόπεδα, πως να δείξω εγώ μόνη μου πόσο τραγικό πρόσωπο είμαι, εγώ που κλαίω την μοίρα μου και την μοίρα τους. Μα πιο πολύ γι αυτά ματώνει το στόμα μου, κι αντί για λέξεις καταπίνω μαύρο αίμα, αίμα, αίμα , αιμα μαύρο τρώει τις λέξεις και τα γιατί μου κι ούτε ένα ΑΧ να ανακουφίσει το είναι μου ///// Εγώ είμαι η Έλλη, φάτε με, πιείτε με, μα κοιτάξτε μετά το πρόσωπο σας στον καθρέφτη, παιδιά μου εσείς, παιδιά μου, μανταλωμένες πληγές μου..... -Η αθάνατη Έλλη

Ένα αγχωμένο φεγγάρι σε κοίταζε στα μάτια, εσύ μόλις είχες ανακαλύψει πως κάποιος που δήθεν σε αγαπούσε σε είχε κλέψει, ήταν η αρρώστια του, σου είπε λίγα χρόνια μετά και θέλησε να σε συναντήσει για να στήσει την συγνώμη σε ένα τραπέζι, πίνοντας έναν καφέ ή ένα ποτό. ..... Και τι είναι η συγνώμη; Τραπουλόχαρτο; Σκέφτηκες και έφυγες ακόμη πιο μακριά.. ..... Υπάρχουν μέρες που ντύνεσαι πένθος, να θρηνήσεις θέλεις τις στάχτες, να τις ενώσεις ξανά και να στήσεις κρανία, κόκαλα, να ραντίσεις με δάκρυα από την αρχή όλους τους θανάτους. ....... Όλη η ζωή είναι ένα κοίταγμα. Κι ο τρόπος που θα κοιτάξεις, πόσο βαθιά αντέχεις; Αντέχεις να φτύσεις τον καθρέφτη σου; Αντέχεις να δεις τους αυτοκράτορες των βασιλείων της αλητείας, γυμνούς; Εσένα; Σε αντέχεις... ..... Εγώ σε ρωτάω, πάψε κι άκου με. ...... Πόσες θυσίες έχεις κάνει για ένα τίποτε; Με πόσες απορίες κοιμήθηκες μια νύχτα που όλοι πάτησαν τα χαμομήλια επειδή δεν τα έβλεπαν.. ....... Εκείνο το βράδυ με το αγχωμένο φεγγάρι μίλησες με μια πουτάνα στην ΄Σόλωνος, καπνίζατε παρέα ώσπου να πάρει πίπα σε έναν φαλάκρα. Τα λόγια της ταίριαζαν στο πένθος σου. Τα στόλισες ,και τα έκανες στεφάνι με λουλούδια απαγορευμένα, το κρέμασες στην πόρτα σου. ...... Ξέχασε με ψέλλιζες γιατί εγώ σε ξέχασα ήδη. ...... Μόνο τον αέρα δεν μπόρεσες να ξεχάσεις, τον Σιμουν που μπήκε στο σπίτι σου σπάζοντας το παράθυρο, μύριζε όμορφα και μίλαγε ωραία, άκουγε τζαζ και κάπνιζε στριφτά τσιγάρα. Έπειτα ήρθε η βροχή και μετά η βροχή έγινε λάσπη. ...... Κι έμεινε μια φράση που την είπες σε έναν λαουτιέρη τυφλό κάτω από ένα μυρωμένο αεράκι , όλα είπες είναι <<αίμα, ούρα, σκατά και σπέρμα>> Δεν ΄'εκλεισες την πόρτα σου ποτέ ούτε έγινες περισσότερο προσεκτική. Απλά κατέληξες, πως ναι, σε κάποιους ανθρώπους ταιριάζει το πένθος. ...... Φόρεσες το πένθος και πετάς μακριά κάθε που βραδιάζει. Τις νύχτες οι άνθρωποι γίνονται ιστορίες και φαντάσματα. Ακούς; Τις νύχτες... -Το ταιριαστό πένθος

όλοι οι γελοίοι έρωτες, ακουμπούν και χάνονται, στο μικρότερο κόκκαλο του γόνατος σου. Διαστρεβλώσεις, υποκειμενικές κραυγές δεν φτάνουν κάτω από το άγγιγμα μου. Το πλήθος παραληρεί ,ενώ ένας ήλιος μαύρος χύνεται στον υπόνομο. Κανείς δεν μπορεί να πυροβολήσει τις στιγμές μας, ούτε η Ευρώπη που καίγεται, κανείς δεν μπορεί να περάσει τον μαγικό ιστό μας, ούτε καν οι αρχαίες τραγωδίες , ούτε οι ελπίδες, που έγιναν απόρθητα ψέματα. Φιλώ τον ώμο σου, ο λαιμός σου ένα κύκνειο άσμα στην άκρη των δαχτύλων μου. Τα περιστέρια πνίγονται τρομαγμένα στα συντριβάνια, εκεί που ανταλλάζουμε κρυφές πληγές, από μικρές ηδονές που είναι ξυράφια. Τα μάτια σου στο στόμα μου σαν τρένο, ανατριχιάζουν οι γραμμές, κι εκείνο το μικρό σημάδι στο μάγουλο σου μου θυμίζει έναν ανέλπιδο κόσμο. Χωρίς ελπίδες, μόνο με τον πόθο να μπω για ώρες κάτω από τα χέρια σου. Και λίγο να κλάψω από ευτυχία ανείπωτη, μυρίζοντας τα μαλλιά σου. Και να συρθώ ως τον ουρανό, εκεί που τεράστια πολύχρωμα παγώνια, πετούν προς το μέρος μας. Σε αγγίζω, κι ύστερα γνωρίζω αυτό που δεν εκφράζεται με λέξεις, οι λέξεις είναι κλέφτες και πόρνες, μπροστά σε έναν ωραίο έρωτα. Το βράδυ θα κοιμηθείς κάτω από τα βλέφαρα μου. Σαν ξυπνήσεις τούτος ο κόσμος δεν θα υπάρχει, θα υπάρχει μονάχα ο αόρατος ιστός μας.. -Ερωτικό

πολλοί πιστεύουν, πως οι επαναστάσεις γίνονται μέσα από τις προσωπικές λειψανοθήκες, από τα μισά γεύματα των απολογισμών των παλιών χρόνων. .... Πιστεύουν πως υπάρχουν ιδεολογικές προστασίες, πως η αναγκαιότητα των πραγμάτων, , οι υποχρεώσεις, ο νόμος η πειθαρχία είναι μέρος αυτών των προστασιών. ..... Κι ενώ ποτέ τους δεν έχουν πενθήσει για κάτι με την τραγικότητα που πρέπει στο πένθος μιλούν για Άνοιξη και Καλοκαίρια του πνεύματος. ....... Επανάσταση έχει συμβεί όταν δεν χρειάζονται απαγορεύσεις, όταν δεν υπάρχουν πια συνθηκολογήσεις, όταν το κάθε θέμα που είναι διαφορετικά σοβαρό στον καθένα είναι σεβαστό από τον καθένα. ....... Η επανάσταση θα έχει συμβεί όταν όλοι οι άνθρωποι θα είναι ωφελημένοι από αυτήν. Όταν θα είναι κύριοι των πράξεων και της δράσης τους. ..... Θα έχει συμβεί όταν οι βαθιές ευαισθησίες του ανθρώπινου είδους θα είναι παραπάνω από την ηλικιωμένη ιδέα μιας αποτελεσματικότητας που δεν είναι παρά ένα ανάγλυφο σχήμα. ..... Θέλω εγώ να χτίσω και να κατακτήσω τα όρια μου, θέλω να κινούμαι ελεύθερα και να κινώ ελεύθερα τις ιδέες μου. ..... Θέλω να σπάσω τους δεσμώτες. Θέλω να φτύσω στα μούτρα ότι είναι κίβδηλο και σκλαβώνει και υποτάσσει τους ανθρώπους μετατρέποντας τους σε κατοίκους-σκλάβους. ..... Να φτύσω στα μούτρα, όποιον δεν βλέπει ποια είναι η διαφορά του κατακτητή και του κατακτημένου, ίσως έτσι να συνειδητοποιούσε την μεγεθυμένη βλακεία του. Ίσως έτσι συνειδητοποιούσε πως δεν προσφέρει παρά μια ύβρη με την παρουσία του στον κοινωνικό ιστό. ...... Ξέρω, επανάσταση δεν θα γίνει μέσα στα επόμενα εκατό χρόνια, αλλά θα ονειρεύομαι πως κάθε ημέρα θα την ζούμε σαν επαναστάτες.. .... Τούτο σημαίνει, όχι αγαπάτε αλλήλους αλλά καταλάβετε τους, νιώστε τους... ...... Τα χουμε ξαναπεί, ο άνθρωπος, είναι σκατά, αίμα , σωματικά υγρά ανόητων οργασμών.. Γιατί ανόητων; Γιατί αν ο οργασμός πήγαζε από το αρχαίο ζώο που κατοικεί μέσα μας τότε θα ήταν οργασμός κι όχι μια πολιτισμική παραίσθηση ή μια μίμηση οργασμική που είναι τώρα. .... Και βασικά; Η επανάσταση θα είχε ήδη συμβεί.. -Σκέψεις περί <<επανάστασης>>..

Για μένα δεν υπάρχει μονάχα η ταξική πάλη , υπάρχει και η αντίθεση των τάξεων περί αισθητικής. Η αισθητική, καθορίζεται από τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι τα γεγονότα και τα πράγματα ,και ο τρόπος που επεμβαίνεις, ή όχι, σε αυτά. Αυτή η αισθητική είναι και στάση πολιτική, είναι η συμμετοχή σου στα κοινά. Είναι η απάθεια σου, αν δεις να χτυπάει κάποιος στον δρόμο έναν άλλο, είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζεις την γειτονιά και την πόλη σου. Για μένα δεν συμβιβάζεται να είσαι καθαρός και εντελώς προσεγμένος, αρωματισμένος , ερωτικός σαν εραστής ή ερωμένη, αν πετάς τα σκουπίδια στον κάδο από το μπαλκόνι η πετάς σκουπίδια στον δρόμο. Είσαι αντιαισθητικός και αγενής με το ίδιο σου το περιβάλλον. Δεν γίνεται να μην διαθέτεις ευγένεια, να επισκέπτεσαι ένα σπίτι φιλικό και να μονοπωλείς και να <<βρίζεις>> με κομψότητα αυτόν που δεν συμφωνεί μαζί σου. Δεν μπορείς να με πείσεις πως βρίζοντας κατακτάς τις θέσεις σου και απαλλάσεσαι από ενοχλητικούς και ψωνισμένους.. Δεν μιλώ για κανόνες, μιλώ για ευγένεια.. Δεν μπορείς να με πείσεις πως αν γράφεις και σε διαβάζουν μόλις τριάντα άτομα είσαι καταξιωμένος, ενώ αν έχεις πολλούς αναγνώστες είσαι ατάλαντος και μέτριος.. Η καλή λογοτεχνία στιγματίζει, την θυμάσαι και δεν την ξεχνάς, επίσης η καλή λογοτεχνία βγάζει την κάμπια από το κουκούλι και την κάνει πεταλούδα. Γι αυτό μην μιλάς φτωχέ παπάρα για αριθμούς..είσαι αντιαισθητικός και μυρίζεις ψωνίλα... Η ψωνίλα είναι μια από τις αιτίες που φτάσαμε εδώ... Ακόμη να θυμάσαι πως όσα πανεπιστήμια και να βγάλει κάποιος αν μέσα του έχει μίσος θα έχει τοξική επίδραση στα άτομα και στην κοινωνία. Μαλάκες που έχουν αναδείξει εαυτόν σε μέγιστο νου και κομιστή απείρων γνώσεων και μιλούν με μπουρδολογίες, ούτε οι ίδιοι δηλαδή μπορούν να καταλάβουν τι λένε, με αφήνουν παγερά αδιάφορη.. Και επίσης τους θεωρώ αντιερωτικούς και παράσιτα.. Προσέξτε αυτούς που κουβαλούν μίσος, είναι η πάλη των σύγχρονων τάξεων στο κατώφλι του ξευτιλοπολιτισμού.. Μην δικαιολογείτε έτσι απλά πράξεις εκδικήσεως βάζοντας την ταμπέλα έλα μωρέ, ήταν θύμα.. Το μίσος έχει τοξίνες και υπερβαίνει , εμποδίζει και ακρωτηριάζει.. Όσο γι αυτούς που κλέβουν ιδέες θα κριθούν συμπερασματικά και θα λάβουν την αξία τους σε άλλη μονάδα μέτρησης αντί χρηματικής. Στείλτε στον διάολο τα ψώνια και τους λεμέδες. Η ζωή, ακόμη κι αν έχεις λεφτά και δεν έχεις αισθητική, και δεν ανανεώνεις την αντίληψη σου περί αυτής ψάχνοντας κι αγαπώντας την τέχνη, είναι κινούμενη άμμος.. Ψάχνουμε για ανθρώπους που διαθέτουν αισθητική, με άλλα λόγια έρωτας ,φιλία, ευγένεια, αλτρουισμός, αυθορμητισμός και εύρεση της αλήθειας είναι μερικά από τα συστατικά του ζειν ευτυχισμένος γιατί κινείσαι στα όρια της ομορφιάς.. Στον αγύριστο τα υπόλοιπα... -Σκέψεις περί αισθητικής- Υγ, όλα αυτά εκ του μικρού μου παρατηρητηρίου

όταν με πήγαν στον παππού και με άφησαν να με μεγαλώσει, είχα πεταλούδες στο στομάχι, ήταν από αυτές που γέμιζαν με φόβους την καρδιά , η καρέκλα μόνη της ,στο κουζινάκι, μου προκαλούσε δάκρυα, γιατί ένιωθα την μοναξιά της και την βαριά της εγκατάλειψη, τις νύχτες κατάπινα γλυκόπικρα δάκρυα για ότι έστεκε μόνο και ξένο, αθώρητο θα έλεγες, από την ομορφιά της ζωής που απλά την διαισθανόμουνα έξω, 'όμως σιγά σιγά, ο παππούς αν και δάσκαλος, κατάφερε τις πεταλούδες αυτές κάπως να διώξει, δίχως διδασκαλίες και κουβέντες μακριές, έξω στην αυλή, κάτω από έναν γέρικο πεύκο έπαιζε βιολί, κι ήταν το βιολί χρώματα κι ηλιοτρόπια στα παιδικά μου μάτια, έβλεπα τις νότες να καρφώνονται στα κλαδιά και να με κοιτούν σαν παρατηρητές, κι ύστερα άρχισα να αγγίζω αυτό που φάνταζε σαν ζωή, κάτι είχε το βιολί εκείνο και μου έδιωχνε τα μάγια, σαν μάγια είναι ένα παιδί να νιώθει βαριά μοναξιά , σαν να είναι ενήλικος, όταν τον θυμάμαι ανακαλύπτω πως έχουμε τα ίδια μάτια και το ίδιο πείσμα, και σαν μεγάλος άντρας τώρα πια ξέρω, ξέρω πως υποφέραμε από τις ίδιες πεταλούδες.. κι όταν ακούω βιολί ταυτόχρονα αισθάνομαι παιδί και άντρας... -το βιολί του παππού- υγ.αυστηρά αφιερωμένο

Ένα αηδόνι καθόταν πάντα στην τραγιάσκα σου, ίσως αυτό σε έκανε να μου μιλάς τόσο γλυκά, τα λόγια σου είχαν ζωή και θάνατο και μια εγκαρτέρηση για τον πόνο. Καθώς κάρφωνες ένα καρφί στο σαμάρι, τα δάχτυλα σου έπιαναν να τρέμουν, μα εσύ ακάθεκτος το δούλευες ως την Ηρακλειά. Χρόνια μετά, καθώς ανέβαινα στο βιγλοχώρι, ένας άντρας με γνώρισε, μου έδειξε ένα σαμάρι καθισμένο γλυκά, σε ένα τοιχάκι, πρώτα άκουσα ένα αηδόνι, κι ύστερα τον άντρα, <<αυτό το σαμάρι το έφτιαξε ο παππούς σου>>, μου είπε, κι έπνιξε μια μικρή συγκίνηση. Στο σαμάρι είχες ζωγραφισμένο ένα λουλούδι, ζωντάνεψε το λουλούδι κι έφτασε στα δάχτυλα μου. Το φόρεσα σαν δαχτυλίδι και συνέχισα να ανεβαίνω τα ατέλειωτα σκαλιά . Μα δεν μου φαινόταν πια σαν Γολγοθάς καθώς εσύ κυλούσες επάνω μου. Σαν ευλογία ήσουν, σαν θεός μου. Τα μάτια σου θυμάμαι επάνω στην τραγιάσκα σου, με αυτά προχωρώ σαν οδοιπόρος και γυρεύω μονομάχους. Έτσι, για να τους δείξω τι βάρος κουβαλάει μια τραγιάσκα, όπως ίσως, ένα σπαθί των Σαμουράι.. -Του παππού η μνήμη- Υγ. αφιερωμένο στην μνήμη του παππού μου Μιχαήλ-Μελέτης Συνοδινός

Καταπολεμώ την δυσθυμία μου με τα βιβλία, την μουσική και τις ταινίες. Ο μοναδικός τρόπος για να με εξοντώσεις εκτός από το να μην με αγαπάς ή να με μισείς, είναι να με βάζεις να ζω συνεχώς,μέσα στην άθλια πραγματικότητα. ///////// Κάθε φορά που ένα παιδί πεθαίνει, ένα σύννεφο κατεβαίνει στην γη. Οι άσχημες σκέψεις είναι σαν τους πόνους στις αρθρώσεις, καταβάλλουν το πνεύμα και το ρίχνουν χαμηλά. //////// Άκου, το ξέρω καλά, ο άνθρωπος έχει μέσα στο κύτταρο του την τρέλα, το έγκλημα, την φαυλότητα, την κτητικότητα, την αυτοκτονία, την διάθεση για πόλεμο , την διάθεση για επέκταση, την διάθεση να ξεπεράσει αφού έχει φτιάξει έναν θεό. ///////// Δεν παλεύω την δυσθυμία και την λύπη μου, αυτά είναι τα σκήπτρα του βασιλείου μου, το βασίλειο μου δεν ορίζεται μέσα στην πραγματικότητα ή στην <<κοινή>> λογική. Ναι, εξάλλου δεν προτιμώ τα κοινά προς χρήση πράγματα, δεν θέλω την μαζική λογική. /////// Ξέρω πως αν πέσω από την ταράτσα δεν θα πετάξω, όμως ακόμη έχω την περιέργεια καλέ μου φίλε που θα τραβήξει τούτο το καράβι με μένα μέσα του.. /////// Δεν βαρέθηκα τις νεράιδες, τα ξωτικά, τους δολοφόνους και τους ήρωες στα βιβλία και στο θέατρο. Θέλω με μεγάλη φλόγα να δω τα επόμενα, όσο κι αν αυτά γίνονται ανιαρές επαναλήψεις των προηγουμένων, έχουμε θα σου πω να δούμε τα επόμενα. /////// Η ζωή φίλε σε παλεύει, δεν την παλεύεις.. -Χωρίς υπεκφυγές, στον λήγοντα

Είμαστε ένα πνεύμα σε σύγχυση, είμαστε οι άνισες σημειώσεις κάποιων καιρών σε ψυχική δυσκαμψία. Είμαστε η συνεχής απάθεια που φοράει το προσωπείο της ειρήνης. Οι εξομολογήσεις της μάσκας που φορά ο θάνατος. Ο θάνατος έρχεται, χτυπάει την πόρτα πάντα, όταν δεν καταλαβαίνεις πότε και ποιοι δημιουργούν τους ήρωες και τα θύματα. Δεν υπάρχουν ήρωες, υπάρχουν αυτοί που αντιλαμβάνονται τον αόρατο εχθρό, αυτόν που χωρίζει τον κόσμο σε κομμάτια, κέρματα και ναούς αχόρταγων θεών για αίμα. Όσο ξεχωρίζεις τον κόσμο σε αυτούς και σε εκείνους και σε σένα. Που είσαι εσύ; Χτες , σήμερα, αύριο.. Ακούς το αόρατο κεφάλι που σε σημαδεύει με μια σφαίρα πριν ακόμη γεννηθείς; Κινείται με μαεστρία μαριονέτας, γεύεται σκατά και αίμα, μα πιο πολύ ηδονίζεται να πίνει το αίμα των χαμένων. Η ανθρωπότητα έχει αποσυρθεί σε σύσκεψη. Η παλιά Ευρώπη πέφτει στα γόνατα, όταν θα σηκωθεί θα είναι ο φασίστας που θα σε σημαδεύει ανάμεσα στα μάτια. Κι εσυ φτωχέ μαλάκα δεν θα κυκλοφορείς στην πόλη σου παρά με ορισμένους όρους.. Η ανθρωπότητα φοράει μια στολή αιμάτινη, χαιδεύει τους νεκρούς της με κρύα χέρια, εμείς από εδώ θα έπρεπε να αρχίσουμε να εκτελούμε εργασίες ανεύρεσης ανθρώπων.. Γιατί στον ουρανό εμφανίζεται ένας διπλός ίππος, μα κανένας από τους δυο δεν μπορεί να ξεφύγει από τον θάνατο, ανήκουν κι οι δυο στον ζυγό του πολέμου. Στα σταυροδρόμια των αποχωρισμών σβήστε τον ήχο των λέξεων, αν δεν έχετε βρει που χτυπάει η καρδιά σας οι λέξεις είναι σαν τους ταύρους και τους ταυρομάχους. Δεν μπορεί ένας να σταματήσει το αίμα στην αρένα, οι πολλοί μπορούν, αλλά χρειάζεται να ξεχωρίσουμε ποια είναι η ανώτερη νόηση, ποια είναι αυτή και αν υπάρχει και τέλος ποιος θα την ορίσει... Ανατολή-Δύση μια αναμενόμενη γαμήλια τελετή θανάτου

Ο πάγος της φωτιάς, στις ίριδες των ματιών σου/ άγρια η αβεβαιότητα της αλήθειας κι η βεντάλια των αντενδείξεων ανοιχτή, μα πιο πολύ εκείνο που πονά , είναι το ίχνος που αφήνει μια ατέλειωτη σιωπή στην νύχτα, ένα μουρμούρισμα της καρδιάς όταν είναι κρέας και αίμα.. -Εκείνο που δεν μοιράστηκε

Η αγάπη μου ζει στις μεγάλες ημέρες, και τις μεγάλες νύχτες, κάτω από το Βόρειο Σέλλας, δεν αρκείται στα υπολείμματα στου σουρεαλισμού, γράφει γράμματα στον θεό για να αποδείξει την ανυπαρξία του, αντιπαθεί τους καλλιεργητές των εξουσιαστικών πνευμάτων, πιστεύει πως οι ιδέες είναι λεύτερες και πετούν ασίγαστα και δεν χρειάζονται οργάνωση στην μετάδοση τους, η αγάπη μου λέει, <<απελευθερωθείτε από αυτούς που γαλουχούν το μυαλό σας , διώξτε τα ψώνια μακριά, τους παρείσακτους της καρδιάς σας, τα ψυχικά βαμπίρ που πίνουν την ενέργεια την ψυχική σας, αντιληφθείτε πως η επανάσταση δεν συντελείται στα πλαίσια της ύλης, αγαπήστε τον εαυτό σας, απαλύνετε τον φόβο του θάνατου, κάνοντας επισκέψεις στα κοιμητήρια, υποδυθείτε πολλούς ρόλους για να βρείτε τον πραγματικό σας, όλα ρόλοι είναι κι όλα σύμβολα σε πλαίσια, βρείτε αυτό που για εσάς είναι η πραγματική αλήθεια κι όχι αυτή που φαντάζει έτσι, μεταμορφωθείτε από κάμπιες σε πεταλούδες>>, αυτά λέει η αγάπη μου και ξεχνώ αρκετά τα κτήνη που αναγκαστικά κινούμαι ανάμεσα τους, ύστερα χορεύω σαν υπνωτισμένος κύκνος και μασάω νούφαρα, η αγάπη μου με αναγκάζει άθελα της να αισθάνομαι και να ζω παράφορα, τούτο σημαίνει εκτός καθορισμένης τροχιάς και υποδείξεων τρίτων, η αγάπη μου το πρώτο που γυρεύει είναι η ελευθερία... -οι ιδέες δεν είναι αδρανείς- Υγ. αφιερωμένο σε εμένα και στους φίλους μου

Popi Synodinou 2 Ιανουαρίου στις 8:40 μ.μ. · . Σαν γευτείς το σάλιο του διαβόλου, το φεγγάρι θα πονάει τα μάτια σου και μια κρεολή θα κινεί τα νήματα για τον επόμενο αργό σου θάνατο, σε πρώτο πλάνο θα απολαμβάνω το θριαμβευτικό της πέρασμα επάνω από την σάρκα σου, σε δεύτερο θα δώσω στις ετοιμόγεννες μοίρες τις λέξεις που θα βγουν από τα μεγαλόσαρκα χείλια της για να σε ξεγελάσει... -τζαζάκι