Τρίτη, 5 Ιουνίου 2012

Αταξία

Τα κορίτσια παίρνουν τον δρόμο του γυρισμού ανάβοντας τα μάτια τους όπως οι δαίμονες
ενώ τα αγόρια επιδεικνύουν το ένα στο άλλο τα μεγέθη των γεννετήσιων ενστίκτων τους
Οι ημέρες που φεύγουν καίγονται από οργασμούς που δεν συνέβησαν εκτός της θάλασσας
Αποσυρμένο το πλήθος στο λυκόφως διάβαζε λειψή ποίηση
Η γυναίκα με τα νύχια του αετού βόγγαγε στην γλώσσα ενός λόφου ήμερου,
έλεγε μέσα της..., τον νιώθω να με σφίγγει με τα αόρατα χέρια του,
έκανε την φωλιά του μέσα στην καρδιά μου,
εχθροπραξίες ανέραστων πρώτες σταγόνες σάλιου ενός τέρατος επικίνδυνου
Κι ένας άντρας παρασυρμένος από τον θόρυβο της αμμοθύελλας
όρθιος με τα χέρια μπροστά παραπατά με την άμμο να μπαίνει μέσα στα μάτια του,
καθώς τα αδειάζει,
καθώς τα ματώνει,
καθώς συνθλίβεται το στήθος του από την αοριστία της αλήθειας,
λέει, με ψάχνω ανάμεσα σε αυτό που υπάρχει κι αυτό που πιστεύω
Κι όλα γέρνουν στο μέρος αυτών των άτακτων τριγμών,
σαν να ανοίγει ο πρώτος φλοιός της γης και να τον καταπίνει η θάλασσα,
σαν την αταξία του δωματίου μου που βλέπω στον καθρέφτη,
αγκάλιασε με,
η πτώση μου με ταχύτητα διαγράφει λυγμούς και τροχιές με νότες υγρές και άναρχες...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου