Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

Το άφωνο

Ξύπνησα μια νύχτα άγρια και γυμνή από αστέρια

στην μέση ενός άγνωστου δρόμου με παγωμένη θάλασσα

στην άκρη ενός ενυδρείου θολιασμένου

ψάρια-άνθρωποι γύρω μου να φωνάζουν απελπισμένα,

έβγαλα το δέρμα μου από τα μάτια κι ακόνισα μια μαύρη σιωπή.

Στο φεγγάρι που γελούσε με δόντια ασημένια έτρεχε άφθονο το αίμα,

η πόρτα του σπιτιού μου μόνη, το παλιό κλειδί αλαφιασμένο, πληγωμένο,

έτρεχε η σκουριά κι η νύχτα ασταθής και πικραμένη,

με είχαν πουλήσει σαν ένα αντίγραφο ανθρώπου,

όσο κι αν ούρλιαζα σημάδι κανένα ,από μια άχαρη αγωνία,

από ανύπαρκτο θόρυβο σε ένα βαθύ πηγάδι.

Μιλώντας με τους ανθρώπους-ψάρια κατάλαβα πως είχαμε την ίδια μοίρα,

κι ότι έμενε από εμάς,

ένα πιστό αντίγραφο ανθρώπου τυλιγμένο με ένα χαρτί πολυτελείας,

με ένα χαρτί πολυτελείας....



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου